เชน

เชน

ศาสนาเชน สอนว่า ทุกสิ่งทุกอย่างประกอบด้วยวัตถุและวิญญาณ ในจักรวาลจะมีกรรมขาวและดำลักษณะเป็นอณูล่องลอยอยู่ การทำดีจะดึงดูดให้กรรมขาวเข้ามาอยู่ในวิญญาณ ทำให้รู้สึกสดชื่นเป็นสุข ส่วนการทำชั่วก็จะดึงดูดให้กรรมดำเข้ามาอยู่ในวิญญาณ ศาสนาเชนจึงเน้นคำสอนเรื่อง อหิงสา หรือการไม่เบียดเบียน

ความหนักเบาของกรรมขึ้นกับความรุนแรงในการไปล่วงละเมิดคนอื่น จึงสอนว่ากายกรรมจะหนักกว่าวจีกรรมและมโนกรรมตามลำดับ ซึ่งต่างจากกรรมของพุทธที่เน้นไปที่เจตนาหรือมโนกรรม เพราะมโนกรรมทำให้เกิดอกุศลจิตและนำไปสู่อบาย

ความคิดเรื่องกรรมส่งผลต่อการกินอาหาร คือ เลือกกินพืชที่ไม่ต้องฆ่า (เช่นเด็ดบางส่วนมากิน ไม่ต้องฆ่าให้ตาย) หรือพืชที่ตายเองตามอายุขัย (เช่น ธัญพืช ถั่ว ที่ตายเอง)

รวมไปถึงการปฏิบัติต่อต้นไม้ หรือ สิ่งของเครื่องใช้ก็ต้องทำด้วยความทะนุถนอม หลีกเลี่ยงการเบียดเบียน เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมีชีวิต คนเมื่อตายไปก็อาจกลับมาเกิดมาเป็นต้นไม้ หรือ สิ่งของก็ได้

สิ่งที่เป็นตัวเราจริงๆ คือ วิญญาณ ส่วนกาย คือ คุกที่ขังวิญญาณเอาไว้ กายต้องการแสวงหาความสบายจึงเป็นบ่อเกิดของกิเลส การไม่แสวงหาความสุขทางกายจะช่วยให้วิญญาณไม่ถูกครอบงำโดยกาย เรียกว่า การบำเพ็ญตบะ ซึ่งจะช่วยให้ค่อยๆกำจัดกรรมดำออกไปจากวิญญาณ

นักบวชในศาสนาเชนจึงไม่สวมเสื้อผ้า ไม่มีสมบัติ  ไม่อาศัยอยู่ในอาคารบ้านเรือน ใช้มือแทนจานข้าว และทรมานร่างกาย สุดท้ายเมื่อกำจัดกรรมดำได้หมดสิ้น และวิญญาณสามารถกำราบร่างกายได้เด็ดขาด เมื่อตายก็จะไปสู่สถานที่หนึ่งที่เรียกว่า “สิทธศิลา”